Saturday, September 24, 2011

ನವ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಆತ್ಮವಂಚನೆಗಳು







ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರರ ಕವಿತೆಗಳ ಪೈಕಿ ಕಾಡುವ ಪದ್ಯವೊಂದಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮೇಲ್ಮೈ ತೋರಿಕೆಯ ತತ್ವಿಕತೆಯನ್ನು, ಆಳಕ್ಕಿಳಿಯಲಾರದ ಸೋಗಲಾಡಿತನವನ್ನು, ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೋಡುವ ನಮ್ಮ ಪುಕ್ಕಲುತನವನ್ನು ಈ ಕವಿತೆ ತಿವಿ ತಿವಿದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಹೊಂಡದ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಮರ
ಹೊಂಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮರ
ಮೇಲೆ ನಿಜವಾದ ಮರ
ಕೆಳಗೆ ಬಿಂಬಿಸಿದ ಮರ

ಈ ಸಾಲುಗಳು ಕೊಳದ ದಡದಲ್ಲಿರುವ ಮರ ಮತ್ತು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿರುವ ಅದರ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ಮೇಲ್ಮೈಯ ಅರ್ಥ.

ತೆರೆ ಎದ್ದಾಗ ಒಂದು ನಡುಗುತ್ತದೆ
ಇನ್ನೊಂದು ನಗುತ್ತದೆ

ಈ ಸಾಲುಗಳು ಬಹಳ ನಿರ್ಣಾಯಕ. ಏಕೆಂದರೆ ತೆರೆ ಎದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ನಿಜವಾದ ಮರ ಮತ್ತು ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮರಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅನಾವರಣಗೊಂಡಿತು. ತೆರೆ ಏಳಬೇಕಾಗಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸೆಂಬ ಕೋಳದಲ್ಲಿ. ಹಾಗೆ ತೆರೆಗಳು ಎದ್ದಾಗಲೆ ನಮ್ಮ ಸತ್ವ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು...

ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ದೇಶದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆಯವರು ತಮ್ಮ ಭೃಷ್ಟಾಚಾರ ವಿರೋಧಿ ಆಂದೋಲನದಿಂದ ದೇಶದೆಲ್ಲೆಡೆ ಹೊಸ ಸಂಚಲನ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದರು. ಚಳುವಳಿಯ ಫಲಶೃತಿ ಏನೆಂದು ಈಗಲೆ ಹೇಳಲಾಗದಾದರೂ ಇದು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಜಾಗೃತಿಗೆ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಚಳುವಳಿಗೆ ಜಾತಿ-ಅಂತಸ್ತಿನ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ದೇಶದ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗಗಳ ಜನರೂ ಭಾಗವಹಿದ್ದಾರೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ, ಇದನ್ನೊಂದು ’ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಚಳುವಳಿ’ ಎಂದು brand ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸದ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಿರದ, ಗಾಳಿಬಂದತ್ತ ತೂರಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳು, ಸಿನಿಕರು, ಹೇಡಿಗಳು ಎಂದು ಎಡ ವಿಚಾರವಾದಿಗಳು ಮಧ್ಯಮವರ್ಗವನ್ನು ಜರಿದಿದ್ದರು. ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರು ಈ ವರ್ಗವನ್ನು ಭೂರ್ಜ್ವಾಗಳೆಂದು ಕರೆದರು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ತಡೆದವರೇ ಈ ಭೂರ್ಜ್ವಾಗಳು ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಳಂಕಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗ ಹಿಂದೆಂದೂ ತೋರಿಸದ ಬದ್ಧತೆ, ಕ್ರೀಯಾಶೀಲತೆ, ದೇಶಪ್ರೇಮ, ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಹಠಾತ್ತನೆ ಮೆರೆದದ್ದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದು ಈಗ ಚರ್ಚಿತವಾಗುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ.

ಮಧ್ಯಮವರ್ಗವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯ ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚುವ ಮೊದಲು ನಾವು ಕೆಲವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ಭೃಷ್ಟಾಚಾರ ಮೂಲ ಕಾಯಿಲೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯ ಉಪ-ಉತ್ಪನ್ನ ಎನ್ನುವ ಅರಿವು ತುಂಬ ಮುಖ್ಯ. ಅಸಮಾನತೆ ಇಲ್ಲದ ಸಮಾಜವೆಂಬುದು ಒಂದಿ ಆದರ್ಶ ಮಾತ್ರ. ಈ ಸಂಗತಿ ಸಮತಾವಾದವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ಏಂಗೆಲ್ಸ್ ಕೂಡ ಮನಗಂಡಿದ್ದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ ಅಸಮಾನತೆ ಎಲ್ಲ ಸಮಾಜಗಳಲ್ಲು ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆದರೆ ನಾವೀಗ ಆರ್ಥಿಕ ಉದಾರೀಕರಣದ ಕಾಲದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಸಮಾನತೆ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ’ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಗತಿ’ ಎಂಬ ಎಡಬಿಡಂಗಿ ಪದವನ್ನು ತಂದು ಕೂರಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಇದು ಉಳ್ಳವರ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದವರ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ವಿಪರೀತಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಅಂತರಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದಾದರೆ ದುಡಿಯುವವರು-ಇಲ್ಲದವರು, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬರುವವರು-ಬಾರದವರು, ರಾಜಕೀಯ ಶಕ್ತಿ ಇರುವವರು-ಇಲ್ಲದವರು, ಜಾತಿಯ ಬಲ ಇರುವವರು-ಇಲ್ಲದವರು ಇತ್ಯಾದಿ. ದಿಗಿಲಿನ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ನಾವು ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಕೇತ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ.

ನಾವು ಅಪ್ಪಿ ಮುದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವ ನವ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಯ ಹರಿಕಾರ ಅಮೇರಿಕಾ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡಣ್ಣ. ನಾವೀಗ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಯುಗ ಈ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಯ ಕೊಡುಗೆ. ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಲಂಚದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಎಂದು ಬೇರೆ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ ತಾನೆ? ನಾವು ಆದರ್ಶವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಅಮೇರಿಕ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ನಿರ್ಮೂಲನೆಗೆ ಹೊರಟಿರುವುದು ಮಧ್ಯವರ್ತಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲಕ! ಅಂದರೆ ಭೃಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿಸುವ ಮೂಲಕ. ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಬೆಲೆ ತೆತ್ತಾದರೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಳಕೆಯಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಅದು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಈಗ ಆರ್ಥಿಕ ಉದಾರೀಕರಣದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಹುರಾಷ್ಟೀಯ ಕಂಪನಿಗಳು ಬೆಳೆದಿರುವುದು ಕೇವಲ ಸ್ವಂತ ಸಾಮರ್ತ್ಯದಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಸರಕಾರಿ ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಉದ್ದಿಮೆಗಳ ಜೊತೆ ನಡೆಸಿರುವ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಪೈಪೋಟಿಯಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಅವು ಬಳಸಿದ್ದು ಅಡ್ಡಹಾದಿ. ಈ ಅಡ್ಡಹಾದಿಗೆ ಬಳಕೆಯಾದ ಮಂತ್ರಿ ಮಹೋದಯರು ಈಗ ಜೈಲು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. Corporate corruption ಎಂಬ ಮಹಾಮಾರಿ ಭಾರತವನ್ನು ನಲುಗಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ.

ಇಷ್ಟು ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಚರ್ಚೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಅಣ್ಣಾ ಚಳುವಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗ ಮತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಹಿಂದೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗ ಒಂದೇ ತೆರನಾದದ್ದಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದಲ್ಲಿದ್ದವರು ಬಹುಪಾಲು ಮಾಸ್ತರರು, ಬ್ಯಾಂಕ್ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು, ಸರ್ಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಯ ಗುಮಾಸ್ತರು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ನೌಕರರು ಇತ್ಯಾದಿ. ಇವರೆಲ್ಲ ಸಾಮೂಹಿಕ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಕಳೆದೆರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೊಸಬಗೆಯ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ. ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತು ಮನೋಭಾವದಿಂದಲೂ ಇದು ಹಿಂದಿನ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದದ್ದು. ಆರ್ಥಿಕ ಉದಾರೀಕರಣದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಯಿದು. ಇವರೆಲ್ಲ ಸರಕಾರಿ ನೌಕರರಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ಬಹುರಾಷ್ಟೀಯ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವವರು. ತಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ಸರಕಾರಿ ಸವಲತ್ತುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಬಲರು, ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದವರು, ಜಾಣರೂ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಇವರ ಜೀವನ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ವಿಜೃಂಭಿಸುವ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಡಿಯಲ್ಲಿ. ಬಹುರಾಷ್ಟೀಯ ಕಂಪನಿಯ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಸಂಬಳದ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿರುವ ಇವರೆಲ್ಲ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಸರಳ ಜೀವನ ತತ್ವಕ್ಕೆ ಬದ್ಧರಲ್ಲದವರು. ಕಾನೂನಿನ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಶೇಖರಿಸಲು ಹಪಹಪಿಸುತ್ತಿರುವವರು. ಇಂತಹ ಅರಾಜಕ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಜನಾಂಗವೊಂದು ಬೀದಿ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಭಿತ್ತಿ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತರೆ, ವಾರಾಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಫ್ರೀಡಂ ಪಾರ್ಕ್ ಗೆ ತೆರಳಿ I AM ANNA ಎಂದು ಬರೆದ ಗಾಂಧಿಟೋಪಿ ತೊಟ್ಟು ಫೋಟೊ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡರೆ, ರಾತ್ರಿ ಮೊಂಬತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಮೆರವಣಿಗೆ ಹೊರಟರೆ ಭೃಷ್ಟಾಚಾರ ನಿರ್ಮೂಲನೆಯಗುತ್ತದೆಯೇ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಲೋಕಪಾಲ ಆಗಲಿ, ಮತ್ಯಾವುದೆ ಕಾನೂನಾಗಲಿ ಭೃಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಡೆಗಟ್ಟಲಾರದು. ಭೃಷ್ಟತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುವುದು ಸಾಮೂಹಿಕ ಹೋರಾಟವಾದಾಗ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದಲ್ಲವೆ? ಆಳದಲ್ಲಿ ಅತಿಯೆನಿಸುವಷ್ಟು ಭೌತಿಕವಾದಿಗಳು, ಆತ್ಮವಂಚಕರು ಆದವರಿಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡುವುದು ಯಾವಾಗ? ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡನ್ನು, ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಮೀರಿದ ಕನಸುಗಳು ಅವರ ಕಣ್ಣುತುಂಬುವುದು ಯಾವಾಗ? ಎಲ್ಲ ಕ್ರಾಂತಿಗಳು ಸ್ವಂತ ಆಚರಣೆಯಿಂದಲೇ ಮೊದಲಾಗಬೇಕು ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಈ ನವ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರು ತಮ್ಮನ್ನು ಪರಿಶುದ್ಧವೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವುದು ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೋ, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿಯೋ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೆಲಸಮಾಡುವ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳ ತಾತ್ವಿಕ ನೆಲೆ ಶುದ್ಧವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವು ಅವರಿಗಿಲ್ಲ. ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಳಗಿನ ಅರಿವಾಗದ ಅನೈತಿಕತೆಗಳಲ್ಲೆ ಅವರ ಬೇಳೆ ಬೇಯುತ್ತಿದೆ. ಇಂತಹ ನವ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಭಾಗವಾಗಿಯೇ ನಾನಿದೆಲ್ಲವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕಂಬಾರರ ಒಂದು ಕವಿತೆಯ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳು ನಾನು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿವೆ.

Monday, August 8, 2011

ಆತ್ಮದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಜನಾಂದೋಲನ




ಇತಿಹಾಸ ಯಾವಾಗಲೂ ಮುಂದುವರಿಯಬಯಸುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ನಾಯಕ ಮತ್ತು ಜನರ ನಡುವೆ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಬಂದಾಗ ನಾಯಕನನ್ನು ಬದಲಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ. ಆದರೆ ಜನರನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರ!! ಈಗ ಆಗಿರುವುದನ್ನೆ ಗಮನಿಸಿ. ನಮ್ಮಿಂದ ಆರಿಸಿ ಬಂದ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದಿಂದ ರೋಸಿಹೋದ ದೇಶದ ಪ್ರಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ತನ್ನ ಸಾತ್ವಿಕ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಹೊಸ ಕನಸನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಧೃಢ ಲೋಕಪಾಲ ಮಸೂದೆಯ ಕರಡನ್ನು ಅವರು ಮತ್ತು ಸಂಗಡಿಗರು ರೂಪಿಸಿರುವ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ, ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ದುರ್ಭಲ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಜನರ ಮೇಲೆ ಹೇರಲು ಹೊರಟಿದೆ. ಇದು ಜನತೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಮೇಲೆ ಆಳುವ ವರ್ಗದ ದಾಳಿಯಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು?

ಜನಾಂದೋಲನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ತೊಲಗಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಈಗ ಮುಂಚಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಲೋಕಪಾಲ ವಿಧೇಯಕದ ಅನುಷ್ಠಾನಕಾಗಿ ನಡೆದ ಹೋರಾಟ ಇಡಿ ಜನತೆ ಕೈಗೊಂಡ ಆಂದೋಲನವಲ್ಲ. ಕಲವೇ ಕೆಲವು ಅತೃಪ್ತರು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಗದ್ದಲ ಎಂಬ ಆಪಾದನೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ಯಾವುದೆ ಕ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಜನರೂ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬೀದಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಭಟನಕಾರರ ಸಂಖ್ಯೆ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ; ಅವರ ಕೋರಿಕೆ ಮುಖ್ಯ; ಅವರ ಕೋರಿಕೆ ನ್ಯಾಯಯುತವೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ. ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ಜನರು ನಾಯಕರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಭಯಂಕರ ವರ್ಚಸ್ಸಿಗೆ ಹೆದರಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮುಂದೆ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಇದರ ಅರ್ಥ ಅವರು ಭ್ರಷ್ಟ ನಾಯಕರ ಪರವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಹೆದರುವ Silent Mejority ಪ್ರಜಾ ಸಮೂಹ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಭುತ್ವಗಳಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಬೆಂಬಲಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಬಹುಮತ ಬೇಕು. ವಿರೋಧಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬಹುಮತ ಬೇಡ, ಅಲ್ಪಮತವಿದ್ದರೂ ಸಾಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಎಲ್ಲರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧದ ಆಂದೋಲನದ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ್ದ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ದೆಹಲಿಯ ಜಂತರ್ ಮಂತರ್ ನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಸದಾಕಾಲ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೇನಿದೆ? ಆಂದೋಲನಕಾರರು ಇಂತಹ ನಿಲುವು ತಳೆದಿರುವುದಕ್ಕೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವೇನು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿರುವ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವರು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗುವ, ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನ ಅಲಂಕರಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಪಡೆದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಜನರಿಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಾಬಾ ರಾಮ್ ದೇವ್ ಅವರನ್ನು ಮತ್ತು ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆಯವರನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡುವ ಕೆಲಸಗಳು ನಡೆದವು. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಟ ನಡಿಸಿದರೆಂಬ ಏಕೈಕ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ತೂಗಿ ನೋಡುವ ಐನಾತಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ದೇಶದ ಬಹುಪಾಲು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮಾಡಿದವು. ಇದು ಬಹಳ ದಿಗಿಲಿನ ಸಂಗತಿ. ರಾಮದೇವ ಬಾಬಾರ ಮಾತು, ಧ್ವನಿ, ಅವರ ಚೀತ್ಕಾರ, ಅವರ ಅಹಂಕಾರ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅವರು ಸಾಚಾ ಎಂಬ ಕುರಿತು ಅನುಮಾನಗಳು ಏಳುತ್ತವೆ. ಉಪವಾಸದ ಕುರಿತು ಗಾಧೀಜಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ - "ಉಪವಾಸ ಮುಂತಾದ ನಿಯಮಗಳು ಸಂಯಮಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಾಧನವೇ ಹೊರತು ಅದೇ ಎಲ್ಲವು ಅಲ್ಲ. ದೈಹಿಕ ಉಪವಾಸದೊಂದಿಗೆ ಮಾನಸಿಕ ಉಪವಾಸವೂ ಬೆರೆಯದಿದ್ದರೆ ಅದು ಡಾಂಭಿಕತನವಾಗಿ ಅನಿಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಉಪವಾಸವನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಆತ್ಮ ಸಂಯಮಕ್ಕಾಗಿ". ಸತ್ಯಾಗ್ರಹವನ್ನು ಉಪವಾಸವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಸರಕಾಗಿಸಿದ ಕೀರ್ತಿ ಇದೇ ರಾಮದೇವ್ ಬಾಬಾಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಈ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳಿಂದ ಅಣ್ಣಾ ಮತ್ತು ಸಂಗಡಿಗರು ಕಲಿಯುವುದು ಬಹಳಷ್ಟಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೋರಾಟಗಾರರು ತಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾವಾಗಲು ಹೋರಾಟ ಮುಗ್ಗರಿಸಿ ಬೀಳುವುದು ಅದರ ನಾಯಕರು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿತ್ರರಿಂದ!!

ಜೀವನದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮಜಲುಗಳಲ್ಲಿ, ತಿರುವುಗಳಲ್ಲಿ ಅನೈತಿಕರು, ಭ್ರಷ್ಟರು ಕೇವಲ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಷ್ಟೆ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ನಾವೂ ಆಗಿರುತ್ತೇವೆ!! ಅಷ್ಟಕ್ಕು ಸಮಾಜ ಜೀವಿಯಾದ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಭ್ರಷ್ಟತೆ ಸಾಧ್ಯ. ಈ ಭ್ರಷ್ಟತೆಯಿಂದ ಪಾರಾಗಿ ತ್ರಿಕರಣ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವುದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಗತ್ಯ, ಹೊರತು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಲ್ಲ. ನಾವು ಈಗ ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಅನಿವಾರ್ಯವಲ್ಲದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಈಗ ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಆಫ್ರೋ- ಅರೇಬಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಜನಾಂದೋಲನಗಳೆ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಇದು ಗಾಯಗೊಂಡಿರುವ ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರೇಮದಂತೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೈತಿಕತೆಯೂ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಹೊಸ ಹುಟ್ಟು ಪಡೆಯುತ್ತಲೆ ಇರಬೇಕು. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಮೊದಲು ಹೋರಾಟ ನಡೆಯಬೇಕಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಎದೆಗೂಡಿನ ಮೌನದಲ್ಲಿ. ಈ ಪಿಡುಗಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆದ್ದು, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ತಳಮಳಗಳಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಬಾಹ್ಯ ಹೋರಾಟಗಳು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಬರಿಯ ಡೌಲಿನ ಪ್ರದರ್ಶನ!!

ಬನ್ನಿ ಆಗಸ್ಟ್ ೧೬ ರಿಂದ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಿರುವ ಜನಾಂದೋಲನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಹೃದಯದೊಂದಿಗೆ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಿ.

Tuesday, July 12, 2011

ನಾವು ಧಾರ್ಮಿಕ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದೆ?




ನಾವು ಮನುಷ್ಯರು ದೈನಿಕದ ಹುಲುತನದಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ದೇವರ ಕಲ್ಪನೆ ನಮ್ಮ ಈ ಪ್ರಯತ್ನದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಆಧುನಿಕರಾದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದೇವರೆಂಬ ಈ ಅದೃಶ್ಯ ಶಕ್ತಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಚರ್ಚೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಪವಾಡಗಳು ಮುಖ್ಯವಾದವು. ನಾವು ನಿತ್ಯದ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಏನಾದರು ಅವಘಡಗಳೂ ಸಂಭವಿಸಬಹುದು. ಅದು ಕಾಯಿಲೆಯೊ, ಅಪಘಾತವೊ, ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನಡೆಯೊ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಪಿತೂರಿಯೊ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೊ ಸಂಕಷ್ಟವೊ ಆಗಿರಬಹುದು. ಈಗ ಉದಾಹರಣೆಗಾಗಿ ನನಗೊಂದು ಕಾಯಿಲೆ ಬಂದಿದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆಧುನಿಕನಾದ ನಾನು ಸಹಜವಾಗಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತೇನೆ. ವೈದ್ಯರ ಔಷಧಿ ನನ್ನನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಿದರೆ ನಾನು ನಿರುಮ್ಮಳನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೊಂದು ಸಹಜವಾದ ಗೌರವ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾವುಕನಾಗಿದ್ದರೆ ಆ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ. ವೈದ್ಯೊ ನಾರಾಯಣೊ ಹರಿಹಿಃ ಎನ್ನುವುದು ಇದನ್ನೆ. ನಾನು ಹಾಗೆ ಭಾವಿಸಿದಾಗಲೂ ವೈದ್ಯ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೇ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ವಿಜ್ಞಾನ ವೈದ್ಯನ ನೆರವಿಗೆ ಬಂತು ಎನ್ನಬಹುದು. ಈ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಗುಣವಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಖಾಯಿಲೆ, ಅದರ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಬಳಸಿದ ವಿಧಾನ ಇತ್ಯಾದಿ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿಕರ ಉತ್ತರವೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ನನ್ನ ತಿಳುವಳಿಕೆಯೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನ ಆಕಸ್ಮಿಕಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಎಲ್ಲವು ನಡೆಯದೆ ಹೋಗಬಹುದು. ಇದನ್ನು ಅರಿಯಲು ಮೇಲಿನ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ತಿರುಚಿ ನೋಡೋಣ. ನನ್ನ ಖಾಯಿಲೆಗೆ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆಗ ನಾನು ಹತಾಶನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ನನಗೆ ಪರಿಹಾರ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೆ ಹೊರತು ವಿಧಾನವಲ್ಲ! ಈಗ ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಒಂದು ಧರ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರು ಒಂದು ಪವಾಡ ಸದೃಶ್ಯ ಪರಿಹಾರ ಸೂಚಿಸಿದರು ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಆಗಲೂ ನಾನು ನಿರುಮ್ಮಳನಾಗುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಆಸ್ತಿಕನಾದರು ಅಥವಾ ನಾಸ್ತಿಕನೇ ಆದರು ನನಗೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ದೈವೀ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನಾವವರಿಗೆ ಒಂದು ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಪಟ್ಟವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯ ಋಷಿ ಮುನಿಗಳು ಲೋಕಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟ ನಿದರ್ಶನಗಳಿಂದ ನಾವು ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಇಂದಿಗೂ ಹಾಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಕೆಲವರು ಇರುವುದರಿಂದ ನನ್ನ ಈ ಯೋಚನೆ ತೀರಾ ಅಸಹಜ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗದು. ಸಮಸ್ಯೆಯ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಸಹಾಯ ಪಡೆದಿರುವುದು ಒಂದು ದೈವೀ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು. ಇದು ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತರ್ಕ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ನಿಲುಕಿಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾದರೂ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ತ್ರಪ್ತಿಕರ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದ ಪರಿಹಾರಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಭ್ರಮೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆಯೆ ಹೊರತು ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನಲ್ಲ.

ದೇವರನ್ನೂ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ನಾವೀಗ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕಾದ ಸವಾಲನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅಲ್ಲವೆ? ದೇವರು ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದುಕೊಂಡರೆ, ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗು ದೇವರೇ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಂದು ವಿಜ್ಞಾನವೊಂದನ್ನೆ ಪರಿಹಾರ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ಅದೂ ತಪ್ಪು. ಏಕೆಂದರೆ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೂ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಹುಚ್ಚಿದೆ. ಈ ವಿಜ್ಞಾನ ಪ್ರಸ್ತುತ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಉತ್ತಮ ಆಲೋಚನಾ ಕ್ರಮವೇ ಆದರು ಅದು ನಿಸರ್ಗದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗು ಉತ್ತರ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ!! ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಬೀಜ-ವೃಕ್ಷದ ಗುಟ್ಟು. ಬೀಜದಿಂದ ವೃಕ್ಷ ಹುಟ್ಟಿತೆ? ಅಥವಾ ವೃಕ್ಷದಿಂದ ಬೀಜ ಹುಟ್ಟಿತೆ? ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಉತ್ತರವಾಗಿ, ಉತ್ತರವೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಗೋಜಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ದೇವರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರ ಬಹಳ ಸರಳ. ದೇವರು ಬೀಜವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಅಥವಾ ದೇವರು ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಎನ್ನಬಹುದು.

ನಮ್ಮ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ತಳುಕುಹಾಕಿಕೊಂಡಿವೆ. ಯಾರಾದರು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿಕ್ರೀಯೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಇದನ್ನು ನಮ್ಮೊಳಿಗಿನ ದೇವರು ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನ ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆರೋಗ್ಯ ನಿಂತಿರುವುದು ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಚರ್ಚೆಯ ಮೇಲೆ. ಚರ್ಚೆ ಮುಂದುವರಿಯಲು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮುಖ್ಯ. ಆಗ ಕೇಳಲ್ಪಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮತ್ತು ಉತ್ತರಗಳು ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ನಾವು ಆಶಿಸಬಹುದು ಅಷ್ಟೆ.

Tuesday, June 7, 2011

ಡಾ|| ಎನ್. ಆರ್. ನಾಯಕರ ಕಾವ್ಯಾನುಸಂಧಾನ





ಸರ್ವಾಂಗೀಣ ಚಿಂತನೆಯ ಅಪ್ಪಟ ಮಾನವಿಕ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಬರೆವ ಹಿರಿಯ ಜಾನಪದ ಸಂಶೋಧಕ, ಕವಿ ಡಾ|| ಎನ್. ಆರ್. ನಾಯಕ.

ಅವರ ಸಮಗ್ರ ಕಾವ್ಯಗಳ ಅನುಸಂಧಾನ ತಾ: ೧೨-೬-೨೦೧೧ ರಂದು ಹೊನ್ನಾವರದಲ್ಲಿದೆ.

ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ನಮ್ಮ ವಿಳಾಸದಿಂದ, ಬಯೋಡೆಟಾಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಹಗುರಾಗೋಣ.

ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಶರಾವತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಖುಷಿ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲೂ ಸಿಗಬಹುದು.

ಹೊನ್ನಾವರಕ್ಕೆ ಬನ್ನಿ.

Monday, June 6, 2011

ನಾನು







ಹಗಲಾದರೆ ಸಾಕು
ರಕ್ತ ಮಾಂಸಕ್ಕೆಲ್ಲ
ಚರ್ಮ ಹೊದಿಸಿ ಜನ್ಮ
ತಾಳುವ ನಾನು

ಹಬೆಯಾಡು ಬಿಸಿ ಕಾಫಿಯೊಂದಿಗೆ
ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ಸುದ್ದಿ
ಹೀರುವ ನಾನು

ಬಚ್ಚಲಿನಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ
ಸೋಪಿನಂತೆ ಘಮ್ಮೆಂದು
ಸಮೆಯುತ್ತಾ
ಇಸ್ತ್ರಿಯಂಗಿಯ ತೊಟ್ಟು
ಓಡಾಡುವ ನಾನು

ಬಟವಾಡೆಯಾಗದ ಪತ್ರಗಳಿಗೆ
ವಿಳಾಸವಾಗುವ ನಾನು

ಗಡಬಡಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವಾಗಲೂ
ಕನ್ನಡಿ ಕಂಡಲ್ಲೊಮ್ಮೆ
ಕ್ರಾಪು ತೀಡುವ ನಾನು

ಅಳುವ ನಾನು - ನಗುವ ನಾನು
ಮನದಲ್ಲೆ ಮಂಡಿಗೆ ಮೆಲ್ಲುವ ನಾನು

ಬಡವ ನಾನು - ಧನಿಕ ನಾನು
ಕಾಸಿಗೆಂದು ಜೇಬಿಗಿಳಿವ ನಾನು

ಅಲ್ಲು ನಾನು - ಇಲ್ಲು ನಾನು
ಯಾರೊ ಕರೆದರೆಂದು
ತಿರುಗಿನೋಡುವ ನಾನು

ದ್ವೇಷಿ ನಾನು - ಪ್ರಿಯ ನಾನು
ಯಾರ ನೆನಪಿನಲ್ಲೊ
ಮೈ ಮರೆವ ನಾನು

ಹಠಮಾರಿ ನಾನು - ಸಿಡುಕ ನಾನು
ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು ಸಿಗ್ನಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು
ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಆಜ್ಞೆಗಳ ಪಾಲಿಸುವ
ವಿಧೇಯ ನಾನು

ಸಂಜೆಯಾಯಿತೆಂದರೆ ಮನೆಗೆ
ಫೋನು ಮಾಡಿ
ಆರಾಂ ಇದ್ದೇನೆ ಎಂದು
ನಂಬಿಸುವ ನಾನು

ಕತ್ತಲಾದರೆ ಸಾಕು
ವೈಶಂಪಾಯನದ ಕರಿಯಾಳದಿಂದೆದ್ದ
ಗುಳು ಗುಳು ಗುಳ್ಳೆಯಂತೆ ಮಾಯವಾಗುವ
ಬೇವಾರಿಸಿ ನಾನು.